შეფასებები

„მამას დემენციის ბოლო ფაზა ჰქონდა, როდესაც სახლში დამხმარე მოვიყვანეთ. ეს არაჩვეულებრივი ქალბატონი წელიწადზე მეტი გვეხმარებოდა, მაგრამ გარკვეულ ეტაპზე მდგომარეობა დამძიმდა. მივხვდით, რომ უკვე პროფესიონალი ექთნების მუდმივი ჩართულობა და სამედიცინო დაკვირვება იყო საჭირო, რასაც სახლის პირობებში ვერ უზრუნველვყოფდით. ექიმებმაც განგვიმარტეს, რომ ამ მდგომარეობაში მის ჯანმრთელობასა და უსაფრთხოებაზე ზრუნვა თითქმის შეუძლებელი იქნებოდა. იმ ადგილის შერჩევისას, სადაც მამა კომფორტულად იგრძნობდა თავს, ძირითადი ფაქტორი პროფესიონალიზმი და ზოგადი ატმოსფერო იყო. არჩევანი „ლელიანზე“ შევაჩერეთ და თანამშრომლებთან გასაუბრების შემდეგ ზუსტად ვიცოდით, რომ სწორ გზაზე ვიდექით. თავიდან გადაწყვეტილების მიღება გაგვიჭირდა. ოჯახშიც ვერ ვთანხმდებოდით. თანაც, ასეთ დროს, მით უფრო, ჩვენს რეალობაში, იმაზეც გვეფიქრებოდა, თუ რას იტყოდა ხალხი. მაგრამ ამ ყველაფერზე მაღლა იდგა სურვილი, რომ მამის სიცოცხლის თითოეული დარჩენილი დღე ყოფილიყო მშვიდი როგორც მისთვის, ისე – დედისთვის, რომელიც შვიდი წელი უვლიდა მას. ემოციური ფონი იმანაც შეგვიმსუბუქა, რომ „ლელიანში“ ჩვენი მომვლელიც გადავიდა და 24 საათის განმავლობაში მის გვერდით იყო. მას შემდეგ, რაც დავინახე, რომ მამა მშვიდად გრძნობდა თავს პროფესიონალების გარემოში, მომენტალურად გაქრა ის მუდმივი შიში და სტრესი, რომელიც ყველას გვქონდა სახლში, განსაკუთრებით – ასაკოვან დედას. „ლელიანის“ თანამშრომლები ყურადღებიანი, გულისხმიერი პროფესიონალები არიან. ჩანს, რომ ეს მათთვის უბრალოდ „სამსახური“ არ არის. თითოეული პაციენტის მიმართ თბილი, ადამიანური დამოკიდებულება აქვთ, ყველას დიდი პატივისცემით ეპყრობიან. იმ პერიოდში მშვიდად ყოფნა ჩემთვის იმის ცოდნას ნიშნავდა, რომ მამაზე პროფესიონალები ზრუნავდნენ. და სიტყვა „ზრუნვა“ აქ უმაღლეს დონეზეა აყვანილი. „ლელიანის“ გუნდს მთელი ოჯახი ვემადლიერებით. თუ თქვენი ოჯახის წევრის ხანდაზმულთა ზრუნვის სახლში დაბინავების აუცილებლობა დადგება, გადაწყვეტილება სიყვარულით მიიღეთ. იფიქრეთ თქვენთვის ძვირფასი ადამიანის (პაციენტის) საჭიროებებზე და არა იმაზე, თუ რას იტყვის საზოგადოება, რომელმაც შეიძლება რეალურად არც იცოდეს, რა არის „ლელიანი“. ჩემთვის ესაა ადგილი, სადაც ადამიანმა სიცოცხლის ყველაზე მძიმე ეტაპზეც კი შეიძლება შეინარჩუნოს ღირსება, სიმშვიდე და სითბო“.

„ლელიანში“ მას შემდეგ აღმოვჩნდი, რაც ბარძაყის ძვალი მოვიტეხე. მძიმედ ვარ დაშავებული, ამიტომ გამოსაჯანმრთელებლად გარკვეული დრო დამჭირდება. როდესაც რეაბილიტაციისთვის „ლელიანი“ აღმოვაჩინე, დიდი შვება და სიხარული ვიგრძენი. ახლა გაცილებით უკეთ ვარ. იშვიათია ისეთი პერსონალი, როგორიც აქ დამხვდა – საოცრად ყურადღებიანი, კეთილი და მზრუნველი. ბედნიერი ვარ, რომ აქ მოვხვდი. დიდი მადლობა“.

„შემიძლია ვთქვა, რომ „ლელიანის“ თანამშრომლებივით თბილი, მოსიყვარულე და ყურადღებიანი ცხოვრებაში არავინ შემხვედრია. ნამდვილად ვამბობ. კარგი ადამიანები როგორ არ მინახავს, მაგრამ ესენი ისე გვევლებიან თავს, ისე გვივლიან, მიკვირს. სიყვარული, ზრდილობა, ერთგულება... ერთმანეთიც ისე უყვართ! ერთმანეთსაც ისე სცემენ პატივს, ისე ეხმარებიან გაჭირვებაში, გაოცებული ვარ. სად არ მიმუშავია, მაგრამ ასეთი ურთიერთობა არსად მინახავს. არ ვიცი, ესენი არიან კარგები, თუ მე მეჩვენება“.

„ლელიანში“ ჩემი მეუღლე იწვა. 65 წელი უდიდესი სიყვარულით მოვდიოდით. ვინც გვიცნობდა და ვისაც სმენოდა ჩვენ შესახებ, ყველამ იცოდა ეს ამბავი. სტუდენტობიდან მოყოლებული ერთმანეთისთვის უძვირფასესები ვიყავით და იმ დროს, როცა უგონოდ, გაუნძრევლად იწვა და ვეღარაფერს გრძნობდა, მეც მასთან ერთად ვრჩებოდი აქ. ახლობლები მეკითხებოდნენ, ხომ არ მიჭირდა „ლელიანში“ ყოფნა. მე კი სულ ვამბობდი, რომ აღტაცებული და კმაყოფილი ვიყავი. მაბედნიერებდა ეს გარემო, ეს ხალხი, მათი შემართება. სოსიკო 86 წლის იყო. აღარც გონება უმუშავებდა, აღარც ხელი, აღარც ფეხი და ამ ვითარებაში სულ მაცვიფრებდა აქაური საოცარი პერსონალი. – შენ გენაცვალე, შენი ჭირიმე, ჩემო საყვარელო – კოცნიდნენ, ეფერებოდნენ, ასუფთავებდნენ, პროცედურებს უტარებდნენ. ერთხელ ხუმრობით გამოვაცხადე, მერე რა, რომ 86 წლისაა და უგონოდაა, ჩემი სოსიკოა და არა თქვენი, ვეჭვიანობ მეთქი. აქ ყოფნისას ბევრი დრო მქონდა და სულ ვფიქრობდი, რომ „ლელიანში“ საგანმანათლებლო ექსკურსიები უნდა მოეწყოს. მოიყვანონ მედპერსონალი: ექიმები, მედდები და აჩვენონ, როგორ უნდა დახვდე ავადმყოფს, როგორ უნდა მოუარო, მოეფერო და მისცე სტიმული, რომ გამოკეთდეს. ბევრ საავადმყოფოში მივლია (ასე მომიწია ცხოვრებაში), მაგრამ ამგვარი საოცრება არსად მინახავს. ესთეტიკური, ლამაზად მოწყობილი გარემო, ნახატები, ყველაფერი მაღალი ხარისხის. ყვავილები ყოველდღე იცვლება. ან ეს ავეჯი? აქ რომ ავადმყოფი დაჯდება თავს ამაღლებულად, ბედნიერად იგრძნობს. თან ყოველ წუთს გეკითხებიან: – რა მოგართვათ, რა გნებავთ, რა გესიამოვნებათ... საოცრებების ქვეყანაა „ლელიანი“.

„ძალიან კმაყოფილი ვარ „ლელიანის“ მომსახურებით. მშვენიერი ქალბატონები არიან, ყოჩაღები... თუ დამჭირდება, რამდენიმე დღით ისევ მოვალ თქვენთან. ძალიან მომენატრებით“.

„ამგვარი სახლი არა მხოლოდ შეზღუდული შესაძლებლობების ან სხვადასხვა დაავადების მქონე პირებისთვის, არამედ პენსიაზე გასული ყველა ხანდაზმულისთვისაა საჭირო. შემიძლია აქ დავსახლდე, გვერდით მეყოლება ხალხი, რომელიც საუზმეს მომიტანს, დამეხმარება... ვფიქრობ, ამ ტიპის დაწესებულების არსებობა კრიტიკულად მნიშვნელოვანია საქართველოსთვის“.