შეფასებები

„ლელიანთან“ ძალიან პირადი და მნიშვნელოვანი გამოცდილება მაკავშირებს: აქ მოვიყვანე ჩემი დეიდა, რომელსაც ალცჰაიმერის მსუბუქი ფორმა აქვს და მუდმივი ყურადღება ესაჭიროება. ყველაზე დიდი ცვლილება, რომელიც ამ გადაწყვეტილებამ მოიტანა, იყო სიმშვიდე. ვიცი, რომ ჩემი საყვარელი ადამიანი პროფესიონალების ხელშია და უსაფრთხოდაა გარემოში, სადაც ყოველდღიურად ფიქრობენ მის კეთილდღეობაზე. ეს ის სიმშვიდეა, რომელიც გამორჩეულად ძვირფასია ოჯახისთვის. სიბერე ცხოვრების ის ეტაპია, როცა ადამიანი განსაკუთრებულ პატივისცემასა და ზრუნვას იმსახურებს. ზრუნვა მხოლოდ სამედიცინო დახმარება არ არის. ეს ემოციური მხარდაჭერა, ღირსების შენარჩუნება და ყოველდღიური ცხოვრების მაღალი ხარისხის უზრუნველყოფაა. მოვლის სწორად ორგანიზებული სისტემა განსაზღვრავს, როგორ ატარებს ხანდაზმული თავისი სიცოცხლის ამ მნიშვნელოვან პერიოდს. „ლელიანში“ საოცარი გუნდი დამხვდა: კომპეტენტური, მონდომებული ადამიანები, რომლებსაც არა მხოლოდ თავიანთი საქმე, არამედ იქ მობინადრე ხანდაზმულებიც გულწრფელად უყვართ. ეს სახლი არის ადგილი, სადაც სიბერე ინარჩუნებს ღირსებას; სივრცე, სადაც ადამიანი არა მხოლოდ პაციენტი, არამედ პიროვნებაა, რომელსაც სიყვარულით, პატივისცემითა და პროფესიონალიზმით უვლიან. ჯერ კიდევ ფიქრობთ, მიიყვანოთ თუ არა ოჯახის წევრი „ლელიანში“? გირჩევთ, ეს გადაწყვეტილება არა „დაშორებად“, არამედ ზრუნვის უმაღლეს ფორმად აღიქვათ. „ლელიანი“ სტანდარტით, გარემოთი და გასაოცარი დამოკიდებულებით გამორჩეული უნიკალური ადგილია საქართველოში!“.

„ლელიანი“ არის ადგილი, სადაც ადამიანები თავს ბედნიერად და დაცულად გრძნობენ. როგორც ჩანს, აქ უზომოდ დიდ სითბოსა და სიყვარულს გასცემენ“.

„ჩემი ოჯახის წევრის „ლელიანში“ მოხვედრის შემდეგ ცხოვრება უფრო მშვიდი გახდა, რადგან ვიცი, რომ პროფესიონალების მეთვალყურეობის ქვეშაა და მასზე 24/7 ზრუნავენ. ამ სახლის თანამშრომლები ყურადღებიანი, გულისხმიერი, გულღია ადამიანები არიან და სიყვარულით აკეთებენ თავიანთ საქმეს. ვფიქრობ, სიბერე ცხოვრების ის ეტაპია, როდესაც ადამიანისთვის სიმშვიდე, დაფასება და გულწრფელი მხარდაჭერაა აუცილებელი. „ლელიანი“ – ეს არის მზრუნველი და უსაფრთხო გარემო, რომელიც ხანდაზმულების ღირსეულ სიბერეს უზრუნველყოფს. და დიახ, ნამდვილად ვურჩევ ყველას, ვისაც თავისი ახლობლისთვის საუკეთესო მოვლა და სოციალურად აქტიური გარემო ესაჭიროება“.

„საზღვარგარეთ მივდიოდი, დედის რამდენიმე დღით დატოვება მიწევდა და პროფესიონალური, კვალიფიციური დახმარება მჭირდებოდა. მართალი გითხრათ, აბსოლუტურად მოუმზადებელი აღმოვჩნდი მშობლის უძლურებით გამოწვეული გარემოებების წინაშე. შიშმა და დაბნეულობამ შემიპყრო. „ლელიანის“ შესახებ მეგობრებისგან შევიტყვე. სწორედ ამიტომ მივმართე და დედის მცირე ხნით დასვენების მომსახურებით ვისარგებლე. ამ სახლში გატარებული 10 დღე ახალ ეტაპად იქცა ჩვენთვის, როგორც დაავადების გააზრების, ისე – ავადმყოფის შემდგომი მოვლის თვალსაზრისით. „ლელიანი“ დიდი ხელშეწყობა იყო ჩემთვის და ოჯახის სხვა წევრებისთვის. პირველი გამოცდილება, ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით, ტრავმული აღმოჩნდა, მაგრამ საბოლოოდ ძალიან კმაყოფილები დავრჩით. აქ ყოფნა მის ჯანმრთელობაზე დადებითად აისახა. სპეციალისტებმა კარგად იმუშავეს და გაუმჯობესებული მაჩვენებლებით გამოგვიშვეს სახლში. აუცილებლად უნდა აღვნიშნო გამოცდილი და კომპეტენტური გუნდის მაღალი სტანდარტის მომსახურება, თბილი, ჰუმანური დამოკიდებულება დედის მიმართ. სიბერე გარდაუვალია და მას კარგი დაგეგმვა სჭირდება. სიცოცხლის ხანგრძლივობა გაზრდილია, შესაბამისად, ადამიანს ზოგჯერ სრულ უძლურებამდე უწევს ცხოვრება. როგორ ვიცხოვროთ ისე, რომ ღირსება არ შეგველახოს, მძიმე ტვირთად არ დავაწვეთ შვილებსა და ახლობლებს, შევინარჩუნოთ ცხოვრების ხალისი და იზოლაციაში არ მოვექცეთ? ამ ყველა კითხვასა და შიშს „ლელიანი“ სცემს პასუხს. გაბედეთ და არ ინანებთ. „ლელიანის“ ტიპის დაწესებულებები ჩვენი მომავალიცაა...“.

„2025 წლის გაზაფხულზე დედას ვასკულარული პარკინსონიზმი დაუდგინდა. ოჯახის წევრების მობილიზაციისა და 24/7 ზრუნვის მიუხედავად, უკუსვლა კოსმოსური სისწრაფით ვითარდებოდა. გამოუვალ მდგომარეობაში აღმოვჩნდით. სრულიად მოწყვეტილი იყო და მუდმივად ტკივილი ტანჯავდა. არცერთი საავადმყოფო არ იღებდა. ფაქტი სახეზე იყო: სახლში თუ დავტოვებდით, ხელიდან გამოგვეცლებოდა. მე და ჩემი ძმა ერთადერთ კითხვას ვუსვამდით ჩვენს თავს: – რა სჯობს მაიასთვის? ყველა სხვა ფიქრი მეორეხარისხოვანი იყო. გაგვიმართლა და მეგობარმა „ლელიანი“ გვირჩია. მოსვლისთანავე ჩამესახა იმედი, რომ აქაური ზრუნვა დედას სასიკეთოდ წაადგებოდა. პირველი ორი კვირა შეგუების, წესების გაცნობის პერიოდია. ამ დროს სულ დიალოგში ხარ საკუთარ თავთან: – სწორი გადაწყვეტილება მივიღე? სწორად მოვიქეცი? ორი კვირის შემდეგ დედას შფოთი, ტკივილი და დაძაბულობა მთლიანად მოეხსნა. ეს იყო პირველი თვალსაჩინო პროგრესი, რომელმაც თავდაჯერებულობა შეგვმატა და ჩვენი არჩევანის სისწორეში დაგვარწმუნა. ახლა, ორი თვის თავზე, დედა ფეხზე დადგა და სიარულს თავიდან სწავლობს. ამხელა წინსვლის იმედი არც გვქონია, ასე რომ ჩემს კითხვას საბოლოოდ გაეცა პასუხი: – სწორი გადაწყვეტილება მივიღე! ჩვენს სიტუაციაში მყოფ ადამიანებს ვურჩევდი, გამორთონ ეგოისტური გრძნობები და იფიქრონ ერთადერთზე – რა იქნება უმჯობესი მათი ახლობლისთვის, სად უფრო უკეთესად მოუვლიან, სად იგრძნობს თავს მეტად დაცულად? „ლელიანში“ ოჯახის წევრის გადმოყვანის შემდეგ თქვენ ძველებურად აგრძელებთ ზრუნვას და ყოველდღიურად მონაწილეობთ მის ცხოვრებაში. ეს აუცილებელია. არაფერი იცვლება, უბრალოდ, აქაურობა ხდება თქვენი ახალი სახლი და ოჯახი. „ლელიანს“ მზრუნველი, სოლიდარობით აღსავსე, მუსიკალური ადამიანები ქმნიან. მათი მოღიმარი, სიყვარულითა და პატივისცემით განათებული სახეები ყველაზე დიდი იმედის მომცველია. „ლელიანი“ ცხოვრების დაბრუნებაა“.

„ჩემი სოსიკო“ „ლელიანში“ შემოსვლისთანავე „სოსიკო“ გახდა აქაურებისთვისაც. მისთვის მამამთილის დაძახება არ მინდა, არ მიყვარს ეს სიტყვა, რადგან თითქოს გამოცლილი აქვს მთავარი ენერგია და საერთოდ არ გამოხატავს შინაარსს, მნიშვნელობას... ამიტომაც ის უბრალოდ „ჩემი სოსიკოა“, ჩემი გოგიჩას მამა. მისი სიცოცხლის ბოლო პერიოდის გახსენება ძალიან ემოციურია ჩემთვის. „ლელიანში“ მოსვლამდე დიდი გზა გავიარეთ: კლინიკა, შიში, იმედი, ისევ იმედგაცრუება და სასოწარკვეთა, როცა გავაცნობიერეთ, რომ ვეღარაფერს შევცვლიდით. ამ დროს შემოიპარა ჩუმი ფიქრები „ლელიანზე“. ეს აზრი ოჯახში ხმამაღალ მსჯელობად მას შემდეგ გარდაიქმნა, რაც კიდევ უფრო ღრმად გავაანალიზეთ სიტუაცია და ემოციების გარეშე შევხედეთ ჩვენსა და სოსიკოს გამოუვალ მდგომარეობას. ერთადერთი გამოსავალი „ლელიანი“ იყო. იქ მივიღებდით იმას, რაც ყველას ასე გვჭირდებოდა: პროფესიონალების დახმარება, უსაფრთხოების შეგრძნება, სპეციალისტების მუდმივი ზრუნვა და პროცესის სრული კონტროლი. ეს იყო სასოწარკვეთის დროს გაჩენილი ერთადერთი იმედის კუნძული, რომელსაც მშვიდად მივანდობდით საყვარელ ადამიანს. სიმშვიდე კარის შეღებისთანავე მოვიდა და „ლელიანი“ თითოეული ჩვენგანის თავშესაფარი გახდა. შიშები სხვა ემოციებმა ჩაანაცვლა. ვიცოდით, რომ მასზე ისე იზრუნებდნენ, როგორც, დიდი სურვილის მიუხედავად, შეიძლება ჩვენც ვერ გვეზრუნა. რა დამავიწყებს იმ მომენტს, როცა სოსიკოს, რომელსაც არაფრის გამოხატვა აღარ შეეძლო, „ლელიანის“ გოგოების სიყვარულით ჩაძახილ „სოსიკოზე“ თვალიდან ცრემლი გადმოუგორდა. თითქმის უგრძნობ მდგომარეობაში მყოფი, სითბოთი სავსე გამხნევებაზე – „როგორი ყოჩაღი ბრძანდებით“ – ყოველ ჯერზე იკრებდა ძალას, რომ რაიმე ნიშნით მაინც ეგრძნობინებინა მადლიერება. ექთნები – „ლელიანის“ ანგელოზები. დაუღალავი ფუტკრები, რომლებიც მთელი გულით უვლიან და ეხმარებიან პაციენტს. ყველაფერი შეუძლიათ ყურადღებით დაწყებული, ნებისმიერი სამედიცინო მანიპულაციით დამთავრებული. კრიტიკულ მდგომარეობაში მყოფ ადამიანზე ზრუნვისას ხშირად გვგონია, რომ მაქსიმუმს ვაკეთებთ, მაგრამ იცოდეთ, რომ აქაურ გოგოებს ბევრად მეტი შეუძლიათ. ასეთ დროს ავადმყოფს მხოლოდ სიყვარული არ შველის. მას სრული მომსახურება სჭირდება: სამედიცინო ზედამხედველობა, უსაფრთხოება, სოციალიზაცია. სანამ NATO-ში შევალთ, თქვენი უსაფრთხოების ქოლგა „ლელიანია“! ეს ხუმრობით, უფრო სერიოზულად კი, ეს ადგილი გჩუქნით სიმშვიდეს, რომ ოჯახის წევრი სახლიდან კი არ გაგიშვიათ, სიყვარულის კუნძულზე ამოგზაურებთ. და მასთან ერთად თქვენც მოგზაურობთ „ლელიანის“ თავგადასავლებით სავსე კუნძულზე“.